راه من

خانه من اینجاست     

کوچک است می دانم . دور از هر آبادی         

تک درخت پیر همسایه من .

چوب این خانه از آن ساقه بی برگ بریدم

خانه من گل ندارد . خانه من دور است

روزی . گهگداری . هر دمی

هر ساعتی . بی بند و اقبالی

می آید بر در پنجره من

نور گرمی . آشنایی . آفتابی

خانه من زیباست . راه آن پر پیچو خم

بعضی جایش هم راست

خانه من هم چراقی دارد

مثل دیگر خانه ها . یک قناری در قفس

یک سبد هم آن کنار !

ولی عامل دوستی دو نفر قلب آنهاست

بارها پشیمان شدم

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت

بگذار باز هم

اشتباه کنم.

گرچه شکوه کردن بیهوده است اما لب از سخن فرو بستن نیز آسان نیست.